ASIL EKSİKLİK

Asıl eksiklik, eksik oldugumuzu düşünmekti.
Asıl eksiklik, çareyi baskasında aramaktı.
Hayatin matematigi farklı; iki yarımı toplayınca bir etmiyor.
insan tek başına mutsuzsa baska biriyle de mutlu olamıyor.
önce yalnızdık.
9 ay boyunca karanlık bir yerde dışarı çıkmayı bekledik ve dünyaya ağlayarak geldik. Pisman gibiydik.
Ya da mecburen gelmis gibi.
Biraz büyüdükten sonra, kendimizi bildigimiz anda,
icimizi kemiren,
kalbimizi kurcalayan o tuhaf duyguyu hissettik:
Bir yerde bir eksik var.
Korktuk. "Bunun sebebi ne?" diye sorduk kendimize.
Cevabı yapıştırdık:
Demek ki sahip olmadığımız bir seyler var.
O yüzden eksiklik hissediyoruz."
Peki, neye sahip olmamız gerekiyor?
küçükken,"yasımız küçük" diye düşündük.
Her istedigimizi yapamıyoruz.
Kurallar, yasaklar var. Büyüyünce her sey yoluna girecek.
Büyüdükçe Bir sey degismedi.
Yine huzursuzduk. icimizden bir ses ayni sözcükleri fısıldıyordu:
"Bir eksik var."
Kafamiz karıştı
Nasil kurtulacagiz bu igrenc duygudan? Nasil gececek bu?
Aklimiza yeni cevaplar geldi: Okulu bitirince gececek.
Ise girince gececek.
Para kazaninca gececek.
Tatile gidince gececek.
Okulu bitirdik. Diploma aldik. ise girdik. Kartvizit aldik.
Calistik. Para kazandik. Tasindik. Araba aldik.
Calistik.
Eve yeni esyalar aldik.
Tatile gittik. Dans ettik. Terfi ettik. Kartviziti degistirdik.
Daha cok calistik. Daha cok para kazandik.
Calistik.Calistik .
Gecmedi. "Bir yerde bir eksik var" hissi, hala orada duruyordu.
Bu sefer de "Sevgilimiz olunca gececek" dedik.
"Yalnizligimiz sona erince bu illetten kurtulacagiz."
Beklemeye basladik.
Derken, biri cikti karsimiza. asik olduk. Ve aninda baska biri olduk.
Daha guclu, daha guzel, daha akilli biri. Hesap cuzdanlari,kartvizitler,hatta ilaclar bile boyle hissetmemizi saglamamisti.
Sevgilimizin gozlerinde, daha once bize verilmemis kadar buyuk sevgi ve hayranlik gorduk.
Sevgilimizin gozlerinde Tanri' yi gorduk.
Isigi gorduk. "Tunelin ucundaki isik bu olmali" diye dusunduk "kurtulduk."
Sonra bir gun, daha dun bize deli gibi asik olan insan cekip gidiverdi.
Ya da artik eskisi gibi sevmedigini soyledi.
Ya da baska birine asik oldugunu soyledi.
Ya da daha kotusu, baska birine asik oldu ama soylemedi.
Telefonu acmamasindan, elimizi tutmamasindan,sevismemesine
bahane bulmak zorunda kalmamak icin biz uyuduktan sonra yataga gelmesinden anladik,
bir terslik oldugunu.....
Belki de sevmekten vazgecen veya terk eden sevgilimiz degildi, bizdik.
Fark etmez.
Sonucta ask bitti.
Simdi her yer bombos. Simdi tekrar yalniziz.
Basladigimiz yere donduk.
Yillarca ugrastik, eksigin ne oldugunu bulamadik.
Halbuki her seyi denedik, her yere baktik.
oyle mi?
Bakmadigimiz bir yer kaldi. Icimize bakmadik.
Eksik parcayi disarda aradik ama icimizde sakli olabilecegini akil etmedik.
Birilerini sevdik, birileri bizi sevsin diye ugrastik ama kendimizi sevmedik.
Sasiracak bir sey yok, tabi ki sevmedik.
Kendimizi sevsek bu kadar kosturur muyduk?
Canimiz yanmasin diye duvarlarin ardina saklanir miydik?
Kendimizi bos sanip doldurmaya ugrasir miydik?
Terk edilmekten korkar miydik?
Asil eksiklik, eksik oldugumuzu dusunmekti.
Asil eksiklik, careyi baskasinda aramakti.
Hayatin matematigi farkli; iki yarimi toplayinca bir etmiyor.
Insan tek basina mutsuzsa baska biriyle de mutlu olamiyor.
Herkes beni sevsin" diye ugrasinca kimse gercekten sevmiyor, herkes sevgisine sart koyuyor, sinir koyuyor.
Oysa "kendime duydugum sevgi bana yeter" diye dusununce,
kendimizi oldugumuz gibi kabullenince yarim tamamlaniyor.
Her sey bir oluyor.
iste o zaman perde aralaniyor. Aci diniyor.
iste o zaman baska 'bir' iyle bir araya gelerek, hesabin kitabin,
korkunun kayginin hukum surdugu sahte bir sevgi yerine,
gercek bir sevgi yaratilabiliyor.

CAN DUNDAR